اول: دو نوشته قبلی وبنوشت (۸ و ۹) را بخوانید.

و اما بعد...
صمد بهرنگی (۱۳۱۸ تا ۱۳۴۷) کوتاه زیست: ۳۰ سال. باورش دشوار است که در این مدت کم، چه تاثیر گذار بود بر ادبیات کودکان. زمانی داستان «ماهی سیاه کوچولو»ی او را بهترین داستان کودکان در زبان فارسی می دانستند. صمد اگر عیبی داشت، مرض چپ زدگی بود، اما در دهه چهل، کدام روشنفکر ایرانی و جهان سومی گرفتار این مرض نبود. صمد برای بچه های ایران می نوشت. کمتر کسی را می توان یافت که مثل صمد قصه های عامیانه را کاویده باشد و آنها را با نوشته های خود جانی دوباره بخشیده باشد.
 

تلخون نخستین داستان نوشته٬ صمد بهرنگی است (۶ اردیبهشت ۱۳۴۰). صمد آن را از افسانه های آذربایجانی اقتباس کرد و به زبان آذری نوشت. بعد به اصرار دوستان به فارسی ترجمه کرد و در کتاب هفته شاملو چاپ نمود. قصه تلخون مرا بیش از همه به یاد «قلب فروزان دانکو» ماکسیم گورکی می اندازد. اما تلخون خوشبختانه آنقدرها به اندیشه های چپگرا آلوده نیست. هنوز یکی از نمونه های خوب قصه های عامیانه ایرانی است.
قصه را که خیلی وقت پیش روایت کرده ام٬ بیشتر قصه خوانی است تا قصه گویی. ولی خوب٬ بشنوید...
 

فایل صوتی را هم اینجا بشنوید (ِDownload MP3, 16 kbps, 7.0 Mb)
فایل صوتی با کیفیت بهتر (MP3 file, 32 kbps, 13.9 Mb)